شرکت Zoox که یکی از زیرمجموعههای آمازون محسوب میشود، به تازگی از نسخه نهایی و آماده تولید Robotaxi خود رونمایی کرده است. این شرکت با جمعآوری بازخورد از بیش از نیم میلیون مسافر، طراحی این وسیله نقلیه خودران را کامل کرده است. هدف اصلی Zoox، تولید انبوه این خودروها و گسترش سریع خدمات تجاری در شهرهای مختلف آمریکا است. آنها قصد دارند ظرفیت تولید خود را به ۱۰۰ دستگاه در هفته برسانند. این یک قدم بزرگ برای تجاریسازی خودروهای بدون راننده محسوب میشود.
سرویس روبوتاکسی Zoox حدود یک سال پیش به صورت عمومی در شهر لاسوگاس کار خود را آغاز کرد. از آن زمان تا امروز، این شرکت در حال گسترش فعالیتهای خود در سطح کشور بوده است. رقابت اصلی آنها بر سر بهینهسازی نرمافزار و شروع درآمدزایی در لاسوگاس متمرکز است. در حال حاضر خدمات آزمایشی و رایگان در سانفرانسیسکو ادامه دارد. همچنین شهرهای آستین، میامی، دالاس و فینیکس مقاصد بعدی این تاکسی رباتیک خواهند بود.
تفاوت تاکسی رباتیک زوکس با ویمو
چیزی که Zoox را از رقبایی مثل Waymo متمایز میکند، طراحی خاص کابین آن است. این شرکت طراحی کابین را به شکل کالسکهای توصیف میکند. در داخل این خودرو هیچ خبری از فرمان یا پدال نیست. این وسیله نقلیه برای چهار سرنیشن بزرگسال طراحی شده است. مسافران در داخل کابین روبروی یکدیگر مینشینند و فضای بازتری برای گفتگو دارند.
نسل جدید خودروهای Zoox در اواخر ژوئن ۲۰۲۶ وارد خیابانها شدند. در طراحی داخلی نسخه جدید، از ترکیب رنگهای روشنتر و آرامشبخش استفاده شده است. صندلیها به رنگ سبز آلوئهورا و کفپوشها به رنگ خاکستری سنگی هستند. به گفته طراحان شرکت، این ترکیب رنگ برای کاهش حواسپرتی بصری مسافران انتخاب شده است. هدف آنها ایجاد یک فضای آرام برای سفر در مسیرهای شلوغ شهری است. متریال استفاده شده مقاومت بالایی در برابر استهلاک شهری دارند. همچنین تضاد رنگی داخل کابین باعث میشود تا وسایل جامانده مثل گوشی یا کیف به راحتی دیده شوند.
تغییرات فقط به داخل کابین محدود نمیشود. در بخش بیرونی، Zoox بهروزرسانیهای ظریفی برای بهبود دید انجام داده است. این پلتفرم قابلیت حرکت در دو جهت را دارد و نیازی به دور زدن ندارد. حالا رفلکتورهای نوری خودرو هنگام تغییر جهت حرکت، تغییر رنگ و موقعیت میدهند. این ویژگی به عابران و سایر رانندگان کمک میکند تا مسیر حرکت Robotaxi را بهتر تشخیص دهند.
نسخه فعلی به عنوان نسخه اصلی برای تولید انبوه در نظر گرفته شده است. خط تولید این شرکت در ایالت کالیفرنیا مستقر است. البته روند توسعه این خودروها همیشه بدون چالش نبوده است. شرکت Zoox برای دریافت تاییدیه کامل، در حال هماهنگی مداوم با سازمان NHTSA است. ماه گذشته آنها مجبور شدند نرمافزار بیش از ۱۰۰ خودرو را بهروزرسانی کنند. دلیل این کار یک باگ نرمافزاری در هنگام رانندگی در هوای پر از دود بود. این موضوع نشان میدهد که ایمین در سیستمهای خودران هنوز جای پیشرفت و تستهای بیشتری دارد.
مسیر توسعه خودروهای کاملا خودران یا همان سطح پنجم خودرانی (Level 5 Autonomy)، بسیار پیچیده است. طراحی یک تاکسی رباتیک کاملا بدون فرمان و پدال نشاندهنده اعتماد بالای توسعهدهندگان به الگوریتمهای هوش مصنوعی و سنسورهای محیطی است. با این حال، باگهای نرمافزاری در شرایط آبوهوایی خاص مثل دود یا مه غلیظ، به ما یادآوری میکنند که سنسورهای نوری مانند LiDAR و دوربینها همچنان نقاط ضعفی دارند.
ترکیب دقیق دادههای سنسورهای مختلف که به آن Sensor Fusion میگویند، کلید اصلی برای حل این چالشها در آینده است. سنسورهای رادار میتوانند در جایی که دوربینها و لایدار در مه و دود دچار مشکل میشوند، دادههای حیاتی را تامین کنند. به نظر میرسد حذف کامل کنترلهای دستی از داخل کابین، یک تغییر بزرگ اما ضروری برای آینده سیستمهای حمل و نقل عمومی است، اما هنوز تا رسیدن به بلوغ کامل فاصله داریم.
شما چه فکر میکنید؟ آیا حاضر هستید در یک خیابان شلوغ سوار خودرویی شوید که هیچ فرمان و پدالی برای کنترل انسانی ندارد و کاملا توسط هوش مصنوعی هدایت میشود؟ حتما نظرات و دیدگاههای خود را در بخش کامنتها با ما و دیگر مخاطبان مجله به اشتراک بگذارید!