کمیسیون ارتباطات فدرال (FCC) در جدیدترین تصمیم خود، رباتهای پیشرفته متحرک ساخت کشورهای خارجی را به فهرست تجهیزات ممنوعه و دارای ریسک امنیتی اضافه کرد تا بازار فناوری تحولات تازهای را تجربه کند.
تصمیمگیری درباره آینده رباتیک همیشه به معنای پیشرفت سنسورها یا بهبود الگوریتمهای هوش مصنوعی نبوده است. گاهی سیاستها و قوانین دولتی مسیر صنعت را تغییر میدهند. کمیسیون ارتباطات فدرال یا همان FCC (سازمان مستقل ناظر بر ارتباطات رادیویی و تلویزیونی در ایالات متحده)، به تازگی فهرست معروف خود موسوم به Covered List را بهروزرسانی کرده است.در این بهروزرسانی جدید، دستهبندی تازهای تحت عنوان «دستگاههای رباتیک پیشرفته» به چشم میخورد که شامل رباتهای متحرک مانند رباتهای انساننما (Humanoid) و چهارپا (Quadrupeds) میشود.
این اقدام پس از آن انجام گرفت که نهادهای امنیتی و ارگانهای بینسرکاری وابسته به دولت، محصولات رباتیک و اینورترهای برق ساخت خارج را به دلیل ایجاد آسیبپذیری در زنجیره تأمین و خطرات سایبری، تهدیدی برای زیرساختهای حیاتی تشخیص دادند. البته این قانون عطف به ماسبق نمیشود؛ یعنی کاربرانی که از قبل این رباتها را خریدهاند نیازی به نگرانی ندارند و دستگاههای موجود در بازار همچنان قابل استفاده هستند.با این حال، ورود مدلهای جدید ساخت خارج به بازار آمریکا با چالش جدی مواجه شده است و شرکتهای سازنده باید به دنبال تأییدیههای خاص یا تغییر استراتژیهای خود باشند.
ابعاد فنی و تعریف رباتهای محدودشده
بر اساس اطلاعیه منتشرشده، این محدودیت شامل تمام رباتهای متحرک مکانیکی میشود که وزن آنها به همراه ایستگاه شارژ یا داک از حدود دو کیلوگرم (۴.۴ پوند) بیشتر باشد. این رباتها معمولاً به حسگرهای محیطی مختلف، ماژولهای ارتباطی وایفای، بلوتوث یا شبکه سلولار با سرعت بالا مجهز هستند و نرمافزارهای محلی یا ابری، وظیفه ناوبری و پردازش دادهها را در آنها بر عهده دارند. از آنجا که این سیستمها بهصورت مداوم دادههای پیرامون خود را جمعآوری و ارسال میکنند، نهادهای نظارتی نگران سوءاستفادههای احتمالی از طریق نفوذ سایبری هستند. در این میان، تجهیزات پزشکی خاص دارای تأییدیه و رباتهای صنعتی ثابت که جایگاه ثابتی دارند، از این فهرست مستثنی شدهاند.
فراتر از بحثهای حقوقی، این رویداد نشان میدهد که چقدر پایداری ارتباطی و امنیت سایبری در طراحی سختافزارهای رباتیک اهمیت دارد. وقتی یک ربات متحرک به سنسورهای مختلف مجهز میشود و از طریق پروتکلهای بیسیم فرمان میگیرد، هرگونه خلأ امنیتی در فریمور یا پروتکلهای ارتباطی آن میتواند به یک نقطه ضعف بزرگ تبدیل شود.
امنیت سایبری و رمزنگاری دادهها دیگر یک آپشن اضافه نیستند، بلکه باید از همان مرحله طراحی برد و نوشتن کدهای سطح پایین (Low-level) در کنار مکانیزمهای حرکتی لحاظ شوند. به نظر می رسد این قوانین شاید در کوتاهمدت سرعت تبادل سختافزاری را کم کند، اما در بلندمدت مهندسان را وادار میکند تا سیستمهای بومیتر، امنتر و با وابستگی کمتر به پروتکلهای مشکوک طراحی کنند.