wafer_ic_nano_technology

ریزپردازنده ها به صورت  یک جزء لاینفک  در بسیاری ازمحصولاتی که ما هرروزه از آنها استفاده می کنیم درآمده اند، مانند تلویزیون، اسباب بازی ها، رادیو، کامپیوترها و هر چیزی که فکرش را کنید. ولی این ترانزیستورها هستند که اجزای اصلی ریزپردازنده ها را تشکیل میدهند. درپایین ترین سطح خود ، ممکن است ترانزیستورها به نظر ساده برسند. اما تولید آن ها عملاً به سال های سال تحقیقات کشنده نیاز داشته است. تا پیش از ترانزیستورها ، کامپیوترها به لامپ های خلاء و کلید های مکانیکی متکی بودند. در سال ۱۹۵۸ تعدادی مهندس ( که یکی از آن ها به نام رابرت نویس ، بعداً پایه گذار شرکت اینتل شد ) دست به دست هم دادند تا ۲ ترانزیستور را روی یک قطعه بلور سیلیکون بکارند و اولین مدار مجتمع را بسازند؛ چیزی که به ساخت ریزپردازنده منجر شد. و هم اکنون نیز پژوهشگران و غول های صنعت الکترونیک بیکار ننشسته اند و روز به روز به دنبال کشف و ساخت ترانزیستورهایی نوع  و در ابعاد کوچکتر می باشند چراکه با کاهش ابعاد ترانزیستورها می توان تعداد بیشتری ترانزیستور درون مدارات مجتمع قرار داد و این خود باعث افزایش سرعت و حافظه مدارات مجتمع می شود.

ترانزیستورها در واقع کلیدهای قطع و وصلِ برق در ابعاد مینیاتوری هستند. اگر ریزپردازنده را یک «ساختمان» در نظر بگیرید ، ترانزیستورها، حکم آجری را دارند که برای بنای این ساختمان باید روی هم گذاشته شوند.

درست همانند یک کلید ساده ی چراغ ، ترانزیستورها در دوحالت کار می کنند: حالت وصل، و حالت قطع. این حالت قطع یا وصل ، یا خاموش و روشنِ ترانزیستورهاست که امکان پردازش اطلاعات را فراهم می سازد .

download link2

مطلب را در شبکه های اجتماعی اشتراک گذاری کنید.